Кина постави нова стратешка цел според која до 2030 година 50% од електричната енергија ќе се произведува од нефосилни извори, објави Reuters, повикувајќи се на новиот петгодишен енергетски план на земјата.
Новите цели се дел од петгодишниот енергетски план за периодот 2026–2030, кој ја потврдува амбицијата на најголемиот светски производител на електрична енергија постепено да го намалува уделот на фосилните горива, истовремено задржувајќи ја сигурноста на електроенергетскиот систем.
Новиот петгодишен план предвидува повеќе обновливи извори, батерии и водород, но јагленот останува гарант за сигурноста на снабдувањето
Планот предвидува ветерните и соларните електрани до крајот на деценијата да сочинуваат повеќе од половина од вкупната инсталирана електроенергетска моќност во земјата.
Дополнително, обновливите извори, пред сè ветерот и сонцето треба да обезбедуваат околу 30% од вкупното производство на електрична енергија, што ќе бара значително пофлексибилен и помодерен електроенергетски систем.
Батериите и водородот добиваат клучна улога
Покрај производството на електрична енергија, кинеската стратегија става силен акцент на развојот на технологиите за флексибилност.
До 2030 година земјата планира:
- да достигне 300 GW капацитети за складирање на електрична енергија (без реверзибилните хидроелектрани);
- да произведува околу 2 милиони тони зелен водород годишно;
- да го намали јаглеродниот интензитет на електроенергетскиот сектор за повеќе од 10%.
Овие мерки имаат цел да овозможат поголема интеграција на обновливите извори, подобра стабилност на електроенергетската мрежа и постепено намалување на емисиите на стакленички гасови.
Целите се амбициозни, но аналитичарите ги сметаат за конзервативни
Интересно е што дел од аналитичарите оценуваат дека официјалните цели се поставени релативно ниско во споредба со сегашното темпо на изградба на нови капацитети.
Кина веќе неколку години по ред поставува светски рекорди во изградбата на соларни и ветерни електрани, а според нивните оценки, доколку сегашниот тренд продолжи, дел од поставените цели може да бидат исполнети и пред 2030 година. Сепак, забавувањето на инвестициите и потребата од подобра интеграција на новите капацитети во електроенергетската мрежа остануваат сериозен предизвик.
Кина располага со речиси половина од светските обновливи капацитети
Новата цел се надоврзува на веќе импресивната база на обновливи извори што Кина ја изгради во последната деценија. Според IRENA, земјата на крајот на 2025 година располагала со 2.258 GW инсталирани капацитети од обновливи извори, додека вкупните светски капацитети достигнале 5.149 GW. Со тоа, околу 44% од сите обновливи капацитети во светот се наоѓаат во Кина, што ја прави убедливо најголемиот инвеститор и пазар за чиста енергија. Од вкупните кинески капацитети, околу 1.202 GW се соларни електрани, 641 GW ветерни електрани и 448 GW хидроелектрани, што ја потврдува водечката улога на земјата во глобалната енергетска транзиција.
Сепак, јагленот останува столб на сигурноста
И покрај силната експанзија на обновливите извори, Кина не се откажува од јагленот.
Новиот план повторно го дефинира јагленот како клучен елемент за обезбедување сигурно снабдување со електрична енергија, особено во периоди на екстремна побарувачка или кога производството од ветерните и соларните електрани е намалено.
Истовремено, земјата продолжува да инвестира во модернизација на електроенергетската мрежа, батериски системи и преносна инфраструктура за да може постепено да го зголемува уделот на чистата енергија без да ја загрози сигурноста на системот.
Кина останува двигател на глобалната енергетска транзиција
Со новата стратегија, Кина испраќа јасен сигнал дека енергетската транзиција продолжува да биде еден од клучните столбови на нејзиниот економски развој.
Иако земјата останува најголемиот светски потрошувач на јаглен и најголем емитер на јаглерод диоксид, истовремено е и убедливо најголемиот инвеститор во обновливи извори, батериски системи, електроенергетски мрежи и технологии за зелен водород.
Начинот на кој Кина ќе ја реализира оваа стратегија во наредните години ќе има значително влијание врз глобалната енергетска транзиција, цените на технологиите за чиста енергија и темпото на декарбонизација на светската економија.
ECI

